Birkaç zamandır Dünya’mızda gerçekleşen iklimsel doğa olaylarını takip etmekteyim.

2025 yılı başından itibaren ilgimi çekenleri paylaşmak istiyorum.

Hindistan’da görülmemiş soğuk hava dalgası,

Suudi Arabistan’ın kuzeybatısında alışılmadık soğuklar,

Birleşik Arap emirliklerinde, Avusturalya’da, Maldivler-Male’de , Libya’nın Traplusgarp bölgesinde, Yunanistan da, Brezilya’da , Umman’da , Tunus’ta, Malezya’da sıra dışı yağmurlar ve hava olayları ( Ocak ayının ilk haftasından 12 sine kadar olan süreç içerisinde)

El Salvador’da 6,3 büyüklüğünde deprem (07.01.2025)

Tibet’te 7,1 büyüklüğünde deprem (07.01.2025)

Etiyopya’da 5,3 büyüklüğünde deprem (08.01.2025)

Karadeniz’de 4,2 büyüklüğünde deprem (12.01.2025)

Japonya’da 6,8 büyüklüğünde deprem( 13.01.2025)

Tavyan’da 6.0 büyüklüğünde deprem ( 20.01.2025)

Venezuela-Merida’da ani sıcaklık düşmelerinden kaynaklı farklı tür bir buzlanma ( 15.01.2025)

Mekke’de sel baskını (06.01.2025)

ABD- California’da söndürülemeyen yangın

ABD- Batı Teksas’ta kum fırtınası (17.01.2025)

Cezayir’de kar yağışı ( 17.01.2025)

Avusturalya’nın  Queensland bölgesinde dev dolular(14.01.2025)

Antalya’nın Alanya ilçesinde şiddetli kasırga ( 15.01.2025)

Etiyopya Erta Ale ve Nikaragua’da yanardağ patlamaları ( 14.01.2025)

Endonezya Levotobi yanardağında patlama (16.01.2025)

Yukarı bahsettiğim doğa olayları kısa bir zaman dilimini kapsamakta.

Tabi bir de yakın tarihimizde atom bombası, savaşlar, füze denemeleri mevcut. Onların verdiği zararlar anlık değil ki… Yıllar içinde sonuçlarını alıyoruz.

Bir o kadar da Dünya’ya  biz homo-sapiens türünün verdiği zararları göz ardı edemeyiz.

Hammadde olarak herhangi bir madeni çıkartacağız diye hem yeraltında hem de yerüstünde birçok bölgeye zarar veriyoruz. Yani buradan da fazlaca materyalist şekilde zenginleşiyoruz. (ticari bir olay ne de olsa)

Bir doğal taşı( ametist, akik, lapis lazuli gibi doğal taşlardan bahsediyorum) takmak için bile verdiğimiz zararı ya da bir küçücük pırlanta taşı takıp onu da üstünlük belirtisi olarak yansıtmak için Dünya’ya verdiğimiz zararı düşünürsek… Ve bunlara da bağımlı olup, köleleşiyoruz ne yazık ki!

Fabrika bacalarından, arabaların egzozundan çıkan zehirli dumanlar.

Klimaların verdiği zararlar. İklim bozulmaları için daha birçok etken sıralayabiliriz.

Ancak yerküremizin biz insanlara çok fazla ihtiyacı olmadığını olmadığı aşikar.

Bunu pandemi sürecinde dünyayı az kullandığımız süreçte deneyimledik.

Hava kirliliği oranında düşme, denizlerde temizlenme, toprağın en olmadık yerde bile kendi kendine üretime geçmesine şahit olduk.

Bu kadar yoğun bir şekilde dünyanın her tarafında aynı anda farklı ve şiddetli hava olaylarını nasıl yorumlarsınız bilemem?

Küresel İklim antlaşmalarına da bağlayabilirsiniz, “insanoğlunun verdiği zarar da” diyebilirsiniz, “ Dünya bizden intikamını alıyor da”, “takdir-i ilahi” demek de söz konusu iken “kimyasal olarak havaya yapılan ilaçlamaların etkileriyle birlikte Yeni Dünya Düzeni” kavramını da kullanabilirsiniz. Bu konu oldukça yoruma açık bir durum sonuçta.

Uzmanlık alanım iklim krizleri, doğal afetler değil tabiki. Farkındalık sahibi ve merak ettiğini araştıran bir birey olarak yazıyorum bu cümleleri.

Dünyamızdaki iklimsel olaylar normal sürecinde seyretmediği sürece dünyaca en büyük sıkıntımız “GIDA” olacaktır. Çünkü bu durama Toprak Ana da üretmeyerek tepki verecektir.

Aslında hibrit tohumlar ve bu tohumların daha fazla ürün vermesi için verilen ilaçlarla birlikte  Toprak Ana’yı da küstürmüş gibiyiz. Artan gıda fiyatlarından oldukça belli.

Ancak şu bir gerçek, geleceğimiz dediğimiz çocuklarımıza pek de bir şey kalmıyor gibi…

Üzerinde yaşadığımız kendimize mekan eylediğimiz bu güzelim Dünya’ya biz insanlardan yana biraz huzur gerekli diye düşünüyorum.

Saygılarımla;

Süreyya Kocadağ

Sosyolog

Uzm. Aile Danışmanı-Dikkat Eğitmeni

Eğitim Danışmanı

]]> https://milliyethaberleri.com/gelecegimiz-dedigimiz-cocuklarimiza-nasil-zarar-veriyoruz-h27977.html Fri, 17 Jan 2025 10:00:11 +0000 https://milliyethaberleri.com/?p=27977 Bu gezegen her geçen gün tuhaflaşıyor. Gezegen mi yoksa gezegenin içinde yaşayan homo sapines türü mü tuhaflaşıyor? Sanırım homo sapiens türü kendi ile beraber gezegeni de kendine benzetiyor. Dünyanın aslında biz insan nesline pek de ihtiyacı yok gibi görünüyor. Pandemi sürecinde doğanın ne kadar iyiye gittiğini hep beraber gözlemledik. Küresel ısınmaya karşın hava olaylarında ki düzelmeler, denizlerdeki kirliliğin azalmasıyla İstanbul boğazında görülen yunuslar gibi çeşitli örnekler sayabilirim. Demek ki gezegende sorun yok…

Sorun mu? Biz insanlarda uyguladığı kurallarda ve kendine koyduğu sınırlarda. Yani modern dünya adı altında fazlaca ilkel bir yaşam kurmuş durumdayız insan nesli olarak. Bu ilkel yaşam şekline işçi yetiştirmek için eğitimhaneler açıyoruz.Geleceğimiz dediğimiz çocuklarımızı, sistemli şekilde kurgulanmış olan kurumlara yetiştirilmesi için severek yolluyoruz. Tek çaremiz “sistemli olarak kurgulanmış eğitim sistemi” çünkü.  Çocuklarımızın tek tipe dönüştürülmesini zevkle izleyip üstüne bir de müthiş bedeller ödüyoruz. Tek tipe dönüşmeyen, dönüşmeyi reddeden çocuklarımızda, gönderildiği eğitim kurumlarından, çocukların arkadaşlarından, arkadaşlarının ailesinden şikayet alıyor ”uyumu bozduğu” gerekçesi ile. Ardından telaşlanan, panikleyen ne yapacağını bilmeyen çaresiz anne babalar. Çocukları istenilen kalıplara uygun olması için arayışa giriyorlar. Oysa ki insanın en büyük özelliği bireyler arasındaki farklılar değil miydi? Aileler bu arayış ve çaresizlikle beraber sürü psikolojisi içinde çocukları dışlanmasın diye “ilaç” veriyorlar. (Bazı durumlar için gerçekten ilaç kullanılması gerektiği bir gerçek.) Bu uyumsuz denilen özgür ruhların ehlilleşmesini hüzünle izliyorum. Bu küçücük bedenlere basit sorunlar için kimyasal madde giriyor ve sonrasında her çocukta görülmemekle beraber farklı yan etkiler gerçekleşiyor. Bunu yapmak istemeyen aileler ve çocukları zaman tek tipe dönüşmediği için dışlanabiliyorlar ve ya farklı zorbalıkla karşı karşıya kalabiliyorlar.

Aslında biz ailelerde kolaycılığa kaçıyoruz. Hepimizin elinde çağın gerekliliği, amacı iletişim olan fakat farklı amaçlara hizmet eden telefonlar. Artık orada yaşıyoruz, orada sosyalleşiyoruz. Bize verilenle yetinip araştırma, sorgulama, geliştirme ve üretme duyumuzu yitirmiş şekilde yaşıyoruz. Sonra geleceğimiz olan yavrularımız “neden böyle oldu?” diye sorguluyoruz. Kafamızı o gömüldüğü yerden kaldırıp kendi içimizde aydınlanma yaşamaz isek bize mecbur tutulan bu yaşam biçimini yaşamak zorunda kalırız.

Bu dediğimden “kendimizi toplumdan dışlamalıyız” diye bir anlam çıkarmamak lazım. Toplumun gerektirdiği şekilde yani en basit düzeyde gereğini yapıp, kendi bireysel aydınlanmamızı yaşayıp, çocuklarımızı da ona göre eğitmemiz gerektiğini düşünüyorum.

Okullarda bilim ve sanat tarihi yerine savaş tarihi okutuluyor. Küçücük beyinler önce bilgisayar oyunları ile sonrasında daokul müfredatıyla birlikte “öldürmek” kavramıyla tanışıyor. Ve kendinden önceki neslin nasıl birbirlerini öldürdüğünü anlıyor. Ve eğer kendisi ile aynı topraklarda doğmadıysa bir insanı öldürmek normalleşiyor. Kendinden olmayanı öldürmeyi öğrenen çocuklarımız içindeki şiddeti ve öfkeyi bir süreliğine de olsa bastırabiliyor. Öldürmeyi öğrenen bu çocuklar ilerleyen yaşlarda ilk fırsatta “kendinden olmayan başka bir çocuğa (veya insana)” zarar veriyor. Hani hepimiz şu anda dünyada gerçekleşen “bölgesel savaş” olaylarında “çocuklar ölmesin” diye sosyal medyadan sadece konuşuyorduk. Eyleme geçirmediğimiz düşünce ve davranışımızın dünya çocuklarına ve insanlığa etkilerinden biri…

Bilim, sanat ve sporun eğitim içerindeki yerinin arttırılarak, çocuklarımızı araştırmaya, öğrenmeye açmanın yollarını aramalıyız. Öğrenmenin ve üretmenin hazzını alan çocuklarımız, gereksiz yere pc-telefon başında zaman harcamanın boşluğunu yaşamayıp, dikkat eksikliği ve hiperaktivite gibi sorunları çalışmalar arasında merak uyandıran alanlara yönelterek, dikkatli olmayı öğrenmeyi ve kendi dürtüselliğini yatıştırmayı öğrenecektir. Bu çalışmalar sırasında arkadaşları ile sosyalleşerek toplum içinde nasıl davranması gerektiğine de kanaat getirecektir. Böylelikle çocuklarımız kendi farklılıklarının farkında olup, kendilerine yeni şeyler katarak aydınlanıp, kendinden sonraki nesiller için; savaşların olmadığı, çocukların ölmediği, eşitliklerin olduğu, üreten, ürettiği kadarını tüketen, dünyanın çok daha güzel yaşanılır hale geldiği, kültürel ve ekonomik açıdan kaliteli bir miras bırakmış olacaktır.

Saygılarımla;

Süreyya KOCADAĞ

Sosyolog

Uzm.Aile Danışmanı- Dikkat Eğitmeni

Alfa kuşağı aynı zamanda okula gitmeye başladı ve okula gitme ile beraberinde öğrenme güçlüğü, dikkat dağınıklığı, dikkat eksikliği ve hiperaktivite, disleksi, diskalkuli gibi eskiden çok bilmediğimiz terimler hayatımızın içinde yerini aldı.

Bu güzel yavrular teknolojinin içinde yüzüyor, oyunlar oynuyor, oyunlar oynuyor sonra bir daha bir daha, yetmediği yerde elindekinin üst versiyonu alınıyor.

Teknoloji doğru kullanıldığında mükemmel bir şey. Pekiçocuklarımız teknolojinin hangi yüzünü görüyor sizce? Kolaycı, tembelleştirici, susturucu, iletişimsizliğe geçiş, sanal ortamda kişilik kazanma, kazanmanın ve çalışmanın çok zorlanmadan biraz oyun oynayarak olduğunu gördü.

Peki gerçekler?

Bazen görsün diye, bazen eğlensin diye bazen de sussun çocuklarımızın ellerine verdiğimiz teknoloji neler yaptı?

Öncelikle bağımlı yaptı. Çocuk oyunun başından kalkmamak için okula gitmek istemedi. Karnım ağrıyor, hastayım gibi bahaneler üretti.

Beyni kolaycılığa alıştırdı. Düşünme, okuma, okuduğunu gözünde canlandırma ve anlama-anlamlandırma becerisi kazanamadı.

Oyunlarda hareketli şeylere odaklanmaya alıştığı, okul hayatında kendi düşünmesi gerektiğinden hazırda da bir simülasyon olmadığı için bunu da kendi yaratamadığındanokulda odaklanma becerisini kullanamadı.

Okuma- yazma- ders ve okul sıkıcı gelmeye başladı.

Şiddet içerikli oyunlardan dolayı çocuklar okullarda birbirine fazlaca akran zorbalığı uygulamaya başladı. Bu durumun, ilerleyen yaşlarda kalıcı olması muhtemel bir durum.

Aile içi iletişim ne yazık ki yok.

Ağırlıklı olarak tek tür beslendikleri için gelişmiş bir damak tatları yok. Bunun için erken yaşlarda çocuklara her tattan ufak ufak tattırılmalı. Bezen de yemek sırasında” yemeğin içinde ne var?” oyunu oynanabilir.

Gelelim dil gelişimine;

Yukarıda saydığımız teknoloji çocukları suskunluğa itiyor ve çocuk gerekmediğinden fazla konuşmağı için sadece sınırlı ifadelerde kalıyor. Bir de yoğun olarak kullandığımız emojidili var. Z kuşağının sonları ve alfa kuşağı neredeyse konuşmadan yazışarak anlaşmakla beraber Türkçe gibi bol kelimesi olan bir dili 300-500 kelime bandına indirgemiş durumda. Kitap okumayı ve ders çalışmayı da sevmiyorlar. Haliyle soyutlaştırma ve somutlaştırma olayını tam yapamadıkları için okuduğunu anlama becerisi de oluşmuyor. Bunlar çocuğun Türkçe dil gelişimi ile ilgili.

Konuşma olayına baktığımızda ise; iletişim kurmayan, kitap okumayan, konuşmayan bir çocuğun kelimeleri telaffuzu nasıl olur. Tabi ki düzgün olmaz. Konuşmayı yeni öğrenecek çocuk aile içinde de etkin bir konuşma ( tüm hane halkı olarak teknolojiden sosyalleşiyor) duymadığı için ya da çocuk harfleri tam çıkartamadığını fark ettiğimizde “aman büyüdükçe nasılsa düzelir” diyerek önemsemediğimiz için,dil- dudak tembelliği, diksiyon sorunları, ilkokulda okuma yazma öğrenme ile yoğun bir şekilde ortaya çıkmakta.

Düşünsenize ilkokula kadar hep oyun oynamışsınız, fazla konuşma gereği duymamışsınız aileniz sizin davranışlarınıza bakarak istek ve ihtiyaçlarınızı yerine getirmiş sonra size hadi harfleri öğren, doğru sesi çıkar, net oku, kelimeler ağzından net çıksın, okuduğunu anla deniyor bir yandan sayılar, toplama-çıkarma öğretilmeye çalışılıyor. Siz olsanız ne yapardınız bu çocuğun yerinde? Okula gitmek, öğrenmek zor bir iş haline gelirdi değil mi?

Çalıştığım çocuklarda özellikle çıkartılamayan harfler(sesler) ağırlıkla; K,S,Ş,T,L,H…

Çocuklarımızın okul hayatında ve ilerleyen yaşlarında kendilerini doğru ifade edip, doğru konuşmaları için;

Teknolojiyi doğru kullanmayı öğretelim.

Onlarla iletişim kurarken göz teması kullanmaya özen gösterelim.

Çocuklarımız bir şey anlattığında dinleyelim, kelimeleri hatalı telaffuz ettiklerinde düzeltelim.

Onlarla sürekli sözlü iletişim halinde olalım.

Davranışla- beden dili ile bir şey istediğinden bunu söyleme dönüştürmesini isteyelim. (burada ebeveynin iradesi önemli)

Kelime oyunları oynayabiliriz. Mesela ilk harf- son harf oyunu ( AyşE, EliF, FatmA, AkıN, NesriN, NilüfeR, RasiM….. gibi)

Dil ve dudak tembelliği için çocuklarımızla dil ve dudak egzersizleri çalışabiliriz.(çeşitli videolar bulunmakta)

Ev ortamında radyo doğru ses ile açık olabilir.( çocuk buradan da yeni bir şeyler öğrenecektir.)

Çocuğunuzdan bilmediğiniz bir şeyi öğrenmesini ve gelip size anlatmasını isteyebilirsiniz.

Dil terapistinden destek alabilirsiniz.

Ve en önemlisi toplumsallaştırma, sosyalleşmesi ve spor yapması için çocuklarımızı spora yönlendiriyoruz  ancak dersten 5 dakika önce bırakıp hemen sonrasında alıyoruz çocuğun arkadaşları ile konuşacak bir birlerinden yeni bir şey öğrenecek zamanı kalmıyor.

Sokakta oynatamıyoruz ortam güvenli değil diyoruz. Onlara fazla bir şey üretme hakkı vermeden, o yapamaz diyerek hayatını kolaylaştırıp tembelliğe iterek, orkide büyütür gibi el bebek gül bebek bakıyoruz.

Sonra da bu çocuklardan tuttuğunu kopartan, kendini iyi ifade eden, zamanını doğru yöneten, okuyan, okuduğunu anlayan, özgüvenli, kendini geliştiren, doğru ünvanlı dengede yaşayan bireyler olmasını bekliyoruz.

Yarattığımız bu koşullarda istediğimiz sonucu alabilir miyiz?

Saygılarımla

Süreyya Kocadağ

Sosyolog

Uzm. Aile Danışmanı- Dikkat Eğitmeni

Mersin’de ki hemen her okuldan, ilkokuldan liseye bir çok çocukla çalıştım. Birebir çalıştığım için onları dinleme şansım oldu. Bazen bakış açılarını değiştirip farklı çözümler ürettik bazen de olayı kabullenip yolumuza devam ettik.

Eğitim sistemi içerisinde kimseyi tam olarak mutlu edemezsiniz. Hep bir eksik illaki olacaktır. Ayrıca öğrenme olayı öğrenicinin çabası ile de ilgili inkar edilemez bir durumdur.

Yukarıda da belirttiğim gibi yoğun olarak ilkokuldan liseye kadar geniş bir yaş skalası içerisinde çalışmaktayım.Gözlediğim durumu açıklamak istiyorum.

İdealist ilkokul öğretmenlerimiz ilkokul çocuklarına çok fazla ödev veriyor. Ancak en iyi öğrenilecek yaş dönemi ilkokul olduğu için olaya buradan baktığımda öğretmenlerimiz haklı. Fakat oyun çağındaki çocuk bu kadar ödevden sıkılıyor ve çeşitli kaçma davranışları sergiliyor. Bu ödevleri yetiştiremeyen çocuk okuldan ve öğrenme eyleminden soğuyor. Ödevlerden çocuğa sosyalleşip oyun oynayacağı zaman kalmıyor.

Ortaokul döneminde bilinçlenme ile birlikte hala anne-baba ve öğretmen sözü dinleyen çocuk öğrenme aşaması sırasında sınavla tehdit edilirken, ödevlendirme ilkokula göre azalıyor. LGS döneminde de birazda olsa ders çalışan çocuğumuz liseye geldiğinde ergenlik ve kendini bulma dönemiyle birlikte hele bir de LGS için çalışmış ancak sonuç alamamışsa her şeyi bırakıyor.

Lisede ise fazla ödevlendirme yok. Olsa da olayı ciddiye alıp ders çalışan genç çok az. Ders tekrarı yapmayan, dersi dinlemeyen, dinlese de tam odaklanmadan üstünkörü dinleyen genç YKS sınavı zamanı geldiğinde ders başına oturamama, odaklanamama gibi zorluklarla birlikte zamanı daraldığı için bocalamakta. Çünkü artık gerçekten kendisi ile baş başa kalıp “çalışma eylemini” gerçekleştirmesi gerekmekte. Oysa kigencimiz ilkokulda başlayan ders çalışma, ödev yapma gibi kavramları lise hayatında askıya almıştı. Kısacası “nasıl ders çalışılıyordu” unutmuştu.

Süreç anlattığım gibi işliyor ne yazık ki.

Bende kendi ütopyamdan bahsetmek istiyorum.

Anaokulu olmazsa olmaz. Kaba motor becerilerin tam olarak oturup, ince motor becerilerin devreye girdiği, sosyalleşmenin başladığı dönem.

İlkokul 1. Ve 2. Sınıfta okuma yazma becerileri ile uygulamalı olarak sosyal yaşam ve nezaket eğitimi (günaydın demek- sıraya girmek, diksiyon, etkili iletişim, çevre bilinci, hayvan ve insan hakları, yemek yeme kültürü, disiplinli çalışmanın önemi gibi ) okumayı sevdirme ile birlikte okuduğunu anlama çalışmaları yapıp hayal dünyaları canlı tutma etkinlikleri eklerdim. Spor ve zeka oyunları olmazsa olmazım.Matematikte ise ritmik saymalar ve toplama çıkarma yeterli derim. Bu dönemin iki yıl olmasının sebebi, çocukların sıkılmadan yavaş yavaş bazı şeyleri tam olarak oturtması için.

İlkokul 1.ve 2.sınıfta okuduğunu anlamayı öğrenen çocuğa3.ve 4.sınıfta özel okuma saatleri ile birlikte kitap sunum dersi eklerdim. Topluluk içinde konuşma deneyimi yaşaması için. Yine kültür-sanat derslerim olur üzerine hayat bilgisi dersleri gibi diğer müfredatı eklerdim. Sınav bu dönemde kesinlikleyok. Ayrıca ilkokul 5 yıl olması bu öğretilerin oturması için şahane süreç. Öğrenmeyi öğrenmek, motivasyon gibi konular için rehberlik dersim 5.sınıfta olması gerekenler içerisinde.

Ortaokulda ise her öğretmenin ders programına göre zaman yönetimi sistemi içerisinde çocuğa ödevlendirme yapması için alan açardım. Her çocuğun spor, sanat, edebiyat gibi alanların en az birinde uzmanlaşması için gerekli altyapıyı hazırlar ve ona göre seçmeli dersler koyardım. Ortaokul benim sistemimde 4 yıl. Bu arada insan olabilme dersleri ortaokulda da devam ederdi.

Meslek liselerini cazip hale getirip, ortaokulda kariyer planlaması için bireyin yetkinliklerine göre yönlendirme yapardım. Sonuçta ülkede her işi yapacak insana ihtiyacımız var.

Lise eğitiminde illaki ödevlendirme olmazsa olmazım. Rehberlik saatinde nasıl ders çalışırım, çalışmayı nasıl öğrenirim, öğrenmeyi nasıl öğrenirim ana konum olurdu. Gerekiyorsa birebir çalışmalarla desteklerdim. Rehberlik saatinde ana konulardan biri de “öz disiplin” olmalı diye düşünüyorum. Sonuçta bireysel olarak istikrarsızlığımızın ana sorununu çözmek lazım. Ayrıca lise için 4 yıl uzun bir süre.

Bilimin ve üretimin öneminin vurgulanması da önceliklerim arasında yer alırdı.

Sonrası zaten üniversite veya meslek.

Gördüğümüz üzere toplumsal olarak kültürlenme ve kalkınma;öğretimden (müfredattan) daha çok eğitime bağlı.

Ülkemizde okullar açılırken Eğitim-Öğretim yılı denir. Müfredata baktığımızda eğitimden çok öğretim yılı olduğunu görüyoruz ne yazık ki. Yukarıda bahsettiğim “insan olma dersleri” hayat bilgisi altında kısaca veriliyor tıpkı İstanbul’un Fethi anlatılır gibi. Oysa ki bu işler “uygulamalı” olmalıdır.

Benim eğitim ütopyam bu. Sizler ne dersiniz bu ütopyaya bilemem.

Sürekli olarak toplumun durumundan şikayet ediyoruz. Düzelme ancak eğitimle olur. Buda eğitim sistemine doğru müdahaleyi yaparak mümkündür.

Ne dersiniz bir gün hayalim gerçek olur mu?

Saygılarımla,

Süreyya Kocadağ

Sosyolog

Uzm. Aile Danışmanı-Dikkat Eğitmeni

Eğitim Danışmanı

]]> https://milliyethaberleri.com/merhametsizlik-ve-ergenler-h27865.html Wed, 11 Dec 2024 08:46:26 +0000 https://milliyethaberleri.com/?p=27865 Z kuşağı artık büyüdü neredeyse anne-baba olmaya başladılar. Sıra geldi Alfa Kuşağına yani 2010 yılının son aylarından itibaren doğanlar…

“Alfa kuşağından sonra ne geliyor? “ diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Her 15 ile 20 yıl arasında yeni bir kuşağın adlandırıldığı biliniyor. Bu koşullarda en yeni kuşak eli kulağında gelmek üzere… Yani Beta kuşağı…

Uzunca bir zamandır Z kuşağı ile çalışıyorum hatta neredeyse ergen olarak nesilleri tükenmek üzere. Çok şükür 🙂

Ailelerin çocuklarına tutum ve davranışlarını gözlemliyorum. Bu arada çocukların da kendi kendilerine olan tutum ve davranışlarını izliyorum.

Birçok ailenin çocuğundan bir beklentisi yok.

Ortak beklentisi ise çocukların kendilerini kariyer anlamında iyi bir yere getirmesi.

Sırf aileler çocukları, kendilerini bir yere getirsin diye çocuklarına hiçbir iş yaptırmıyor. Tanıdığım tüm aileler çocukları için her şeyi yapmaya hazır. Çocuklarda bunun inanılmaz şekilde farkında ve bu durumu çok iyi kullanıyorlar. Çocuklarımızın biz ebeveynleri kendi ihtiyaçları doğrultusunda kullandıklarını düşünmüyor değilim.

Gelelim; biz Y kuşağına yani ne anne-babasını ne de çocuğunu memnun edebilmiş nesle…

Hatırlıyorum, yatağımı düzeltmeden evden çıkamazdım. Evde aile ile birlikte ev işi yapılırdı. O dönemde de kendime ait bir odam olmasına rağmen, odama çekilme, yalnız kalma gibi bir lüksüm yoktu. Eve misafir geldiğinde; misafire çıkmamak gibi bir durum söz konusu değildi. Keyfi okula gitmemek, okulda öğretmenleri eleştirmek gibi şeyler asla yapamazdık.

Ders çalışmaya başlamadan önce birçok sorumluğumu yerine getirmek zorundaydım. Ya da aile fertlerinden biri bir şey yapıyorsa vicdanen kendimi yardım etmek zorunda hissederdim. Hatta ders çalışırken aile fertlerinden biri bir şey istediğinde, dersin başından kalkar, o işi yapar sonra geri derse devam ederdim. Şimdi soruyorum kendime neden böyleydi diye; her defasında cevabım değişmiyor. Büyüğümüze olan SAYGI’dan…

Şimdi bakıyorum, geçtim odasını toplamayı;  boş bulaşık makinesine kirli tabağını bile koymak istemiyor. “Acaba böyle yaparken ne düşünüyorlar?”  diye sormadan edemiyorum. Yoksa biz aileler de mi sorun var ya da görerek öğrenme yöntemi çok iyi çalışıyor. “Ah bu sosyal medya ve televizyon” demeden edemiyorum.

Sanırım Y kuşağı ve Z kuşağı arasında çok çok hızlı bir değişim oldu. Genç bir anne ve eğitmen olmama rağmen bu kadar hızlı bir değişimi aklım almıyor.

Alfa kuşağının Z kuşağından da zor olacağı bir gerçek.

Esas üzüldüğüm nokta; anne babaların kendilerini kurtarsın, aman eli ekmek tutsun diye okutmaya çalıştığı çocuklarda gayret ve çabanın olmaması.

Eğitim sisteminin hali için hepimiz bir şeyler söyleyebiliriz. Ancak olan her şeye rağmen ebeveynler yemiyor-içmiyor misali çocuklarına doğru kanallardan özel eğitimler aldırmaya çalışıyorlar.

Fakat çocuklarımız bunları görmelerine rağmen, çalışma öz disiplinini oturtup yapması gereken görev ve sorumluluklarını yerine getirmiyor.

Yani harcanan onca parayı, o parayı kazanabilmek için anne-babalarının çabasını, yorgunluğunu ve emeklerini hiç görmüyorlar ya da görmek istemiyorlar. Bu durumu çocuklarımızda anne-babaya karşı merhametsizlik olarak nitelendiriyorum. Ayrıca  gençlerimizde “beni dünyaya bana sorarak mı getirdin?” düşüncesi olduğu için; ben ne yaparsam yapayım ailem beni kabul etmek mecburiyetinde düşüncesi içerisinde olduğundan bu acımasızlığın bu kadar yoğun olduğunu düşünmekteyim.

Unutmayın şimdinin ergenleri, geleceğin anne-babaları siz olacaksınız. Muhtemelen sizin çocuklarınızın kuşağının adı da  “GAMA” olacak. Kuşak, kuşaktan fena geliyor.

Yaşımız yeterse, sizlerin de anne-baba olduğu günleri göreceğiz elbette.

Sizi izleyip, çocuklarınızdan şikayetlerinizi zevkle dinleyeceğiz; “Bizim zamanımız da böyle miydi?” diye olan söylemlerinizi…

Saygılarımla,

Süreyya Kocadağ

Sosyolog

Uzm. Aile Danışmanı-Dikkat Eğitmeni

Eğitim Danışmanı

“Başarılı olmak istiyorsan kendine asla yalan söyleme” deriz. Çevremizde ki insanları kandırmak kolaydır. Ya kendimizi kandırmak kolay mı? İçsel muhasebe yapıp kendimizle soru cevap çalıştığımızda kendimize karşı dürüst olabiliyorsak, yaptığımız yanlışı kendimize itiraf edebiliyorsak o zaman kendi tutum ve davranışlarımızı düzeltip kendimizle barışık hale gelebiliriz.

Kendine dürüst olmak kulağa kolay geliyor değil mi? Aslında zordur kendine dürüst olmak.

Mesela; diyete başlarız her pazartesi günü. O gün iyi geçer o gün hatta sonraki birkaç günde. Ardından biri çıkar der ki” hadi canım bir lokmadan bir şey olmaz akşama yemezsin “der. İşte orada ipin ucu kaçar, bir kaçamak, ikincisi derken, ağzımızda diyetteyim sözü kalırken uygulamada diyet bitmiştir.

Ya da zaman dilimi belirlemişizdir herhangi bir çalışmayı etkin hale getireceğizdir. O süre geldiğinde başlarız ertelemeye…

Ya da diyelim ki, bir konuda başarısız olduk. “Şartlar uygun değildi” diyoruz. Ama gerçekte yeterince çalışmadığımızı çok iyi biliyoruz. Bu da bir tür kendini kandırmadır aslında.

Kendine dürüst olmak bazen acıtır. Hatalarımızla yüzleşmek, eksiklerimizi kabul etmek hiç de kolay değildir. Herhangi bir işte başarının sırrı tam da burada saklı.

Çünkü kendimize dürüst olduğumuzda, neyi yanlış yaptığımızı görürüz. Nerede eksiğimiz var nerede fazlamız var onun farkına varırız. Ve ancak o zaman ilerleme kaydedebiliriz.

Her gün kendimize “ bugün kendime gerçekten dürüst müydüm? Diye sorduğumuzda cevap, kendimize şüphe duymadan “evet” ise doğru yoldayız demektir.

Unutmayın başarı bir anda gelmiyor. Küçük adımlarla, dürüst bir şekilde ulaşıyorsunuz ona ve yolculukta kendine karşı dürüst olmak, bu dürüstlükle birlikte irade gücü sizi hedefinize ulaştıracak en temel davranış şeklidir.

Saygılarımla,

Süreyya Kocadağ

Sosyolog

Uzm. Aile Danışmanı-Dikkat Eğitmen

Eğitim Danışmanı

Toplum olarak hepimiz her şeyden şikayetçiyiz. Pek de düzletmek için bir şeyler yaptığımız söylenemez. “Hayattır akışında yaşayıp gidiyoruz”diyoruz.

Çocuklarımızı büyütmeye çalışırken onların eğitimine ve kişisel gelişimlerine çok önem veriyoruz. Çağımız, teknoloji dönemi çocuklarımızın eline neredeyse doğduğu gün teknolojiyi verdik. Biraz da kendimiz rahat edelim diye. Çünkü sadece elinde teknoloji varken rahat yemek yiyordu, ağlamıyordu ve oturuyordu. Hatta okuma yazma bilmeden cep telefonunu kullanması bir zeka göstergesiydi bizim için.

Oysaki teknolojinin zaman içerinde dikkat eksikliğine, otizme ve beyine etki ederek düşünme becerilerini gerileteceğini öğrendiğimizde artık çok geçti. Çocuklarımız birer bağımlıya dönüşmüştü.

Bugünün anne babaları  “Y” ve “Z” kuşağının bir bölümü. Z kuşağı teknolojinin içine doğarken biz Y kuşakları dijital melez olarak şanslı sayılırız.

Şimdiki neslin adı “Alfa Kuşağı” onlar için her şeyin kursu var. Okuma kursu, yüzme kursu, dikkat kursu, okuduğunu anlama, piyano, okul özel dersleri, spor, sanat vs. Sosyalleşip, oyun oynamak için bile farklı bir mekana gitmek zorundalar.

Bizler sokakta oynayan tayfaydık hatta o kadar çok kaptırırdık ki kendimizi havanın karardığını unuturduk.

Kendi oyunumuzu kendimiz yaratırdık. İletişim aracımız bazen ev telefonu bazen de balkonun önüne gelip çılgınca arkadaşımıza seslenmekti. Bir araya geldiğimiz zamanlarda hep beraber olmayan telefonumuza bakmadığımız için yaşımızın gereği ne ise; konuşmak, oyun oynamak, bazen dertleşme, bazen beden, bazen akıl oyunları… Okey ve tavla dönemsel olarak vazgeçilmezimizdi.

Ama esas olay oyunlarımızdı. Şimdiki neslin pek bilmediği oyunlar.

İp atlamak; karşılıklı iki kişinin belli bir oranda kesilmiş lastik ipin içine geçip çeşitli kurallara göre oynanan oyun. Hiperaktiviyete karşı birebir çok enerji harcayan çocuk erkenden uyur.

İp atlamak; karşılıklı iki kişi ipin uçlarına geçer, ipi sallar ve ortadaki oyuncunun ipe takılmadan oynaması beklenir. Odaklanıp doğru yerden atlaması gerekir ki yanmasın.

Çizgi oyunu;  yere tebeşirle bir sistem çizilir seviyeye göre taşı doğru yere atıp hangi seviyedeysen o seviyeye basmadan taşı alıp, geri çizgi sisteminden çıkarman gerekliydi. Odaklanma ve vücut kontrolü.

El de ip oyunu; bir kişi eline ipi belli kurala göre takar diğeri ondan ipi bozmadan almaya çalışır. Biz fark etmezdik ama hem ince motor becerilerimiz hem görsel algımız çalışırdı hem de dikkatli almazsak yanardık.

Topaç oyunu; hem ince motor hem dikkat oyunudur.

Yakan top; takımlar oluşturulur, iki kişi karşılıklı geçer ve ortada kalan oyuncuları odaklanarak topla vurmaya çalışır.

Renkli istop; bir kişi ebe seçilir. Ebe topu havaya atarken bir renk söyler, diğer oyuncular o rengi bulmaya çalışır. Bulamayanı eğer vurursa ebe değişir. Renk tanıma, koşma etrafı hızlıca inceleyip istenen rengi bulma.

Kulaktan kulağa oyunu; birkaç kişi bir araya gelir. İlk baştaki bir cümle söyler sondaki de aynı cümleyi doğru bir şekilde söylemek zorundadır. Doğru söylemek için dikkatli dinlemek zorundasın. İşitsel öğrenmeyi açan en iyi oyunlardan biridir.

Sokak arası oynanan renkli bilye, çift kale maç, sıkıntıdan öylesine oynanan 5 taş oyununu ( inanılmaz refleks geliştirir)söylemiyorum bile.

Gördüğünüz gibi çocuklarımızın kurs kurs gezip edindiği deneyimleri biz sokakta kendiliğimizden oyun oynarken öğrendik.

Hep beraber yenen akşam yemekleri, okul zamanı okul ve ders, tatil zamanı gerçekten tatil yapılan, aile büyüklerine cevap verip, üslup bozukluğu ve saygısız davrandığımızda güdümlü terliği yediğimiz zamanlardı.

Şimdi bakıyorum da herkes kendi odasında aile içi iletişimin olmadığı, birlikte akşam yemeği bile yenemeyen bir dönemdeyiz. Çocuğun psikolojisi bozulmasın diye geçtim güdümlü anne terliğini nasılsın diye bile soramıyoruz artık. Aileler her ne kadar bu durumun farkında olsa da hayat koşulları sebebiyle ne yazık ki bazı şeylerde eksik ve verimsiz kalabiliyor. Bunları tamamlayabilmek için rahatça güvenip sokakta, site içine bile güvenemeyeceğinden kurs kurs gezmek zorunda kalıyorlar.

Çocukların gittikleri yerin adı;  özü eğlence olsa da kurs adı taşıdığından ne yazık ki buralara bile gitmek istemiyorlar. Çünkü bir sınırlama özgürlüklerine ket vurulma durumu var.

Biz Y Kuşağı bu şartlarda büyümüşken şimdi ki zamane çocuklarına baktığımda, doğal olan hiçbir şeyi yaşayıp,yiyemediklerinin farkına vardıkça çok üzülüyorum.

Şimdi sormadan edemiyorum.

Bu dünyayı biz büyürken mi kirlettik, yoksa son en temiz zamanına mı denk geldik?

Saygılarımla,

Süreyya KOCADAĞ

Uzm. Aile Danışmanı- DEHB Eğitmeni

Eğitim Danışmanı

Daha dün gibi her şey gözümün önünde.

Sen dünyaya gelmeden önce sadece ikimiz vardık. Beraber uzunca bir zaman geçirdik, sen sessizdin bense hep bir hareket halinde. Sürekli anlattım sana. Okuduğum kitapları, izlediğim dizileri, filmleri, dışarıdaki olayları anlattım. Kısacası hazırlamaya çalıştım seni bu dünyaya…

Dünyaya merhaba dediğinde belki de hazırdın her şeye….Tıpkı bir amazon gibi.

Yıllar çok çabuk geçti. Ve ben daha senin tadını alamadan ergenlik dönemi başladı.

İlk isyanlar, ilk hayırlar, ilk kapı çarpmalar derken iletişime kendini kapattın. Odan, dünyan oldu. Bazen 2 gün yüzünü göremedik. Bazen eve geldin, geldiğinden haberimiz bile olmadı.( modern hayat dediğimiz bireyselleşme)

Sevdiklerimle iletişimsiz kalmayı hiç sevemedim.

Arkadaşların ve telefonun en yakın dostun oldu. Kendince kurulların vardı. Hayattaki kendin ile ilgili sorunlardan kaçmak içinse çeşitli bahanelerin…

Seni anlamadığımızı,

Senin adına endişe etmememiz gerektiğini,

Kaygılarımızın yersiz olduğunu söyledin.

Kendince hedeflerin, vazgeçişlerin vardı.

Sana verilen özgürlükleri “hak” sandın.( bu dünyada kadınlar binlerce yıldır hakları için hala savaşırken bazı şeyler öyle kolay kazanılmıyor)

Biz destekleyici olmaya çalıştıkça senin kaçışların ve rahatından vazgeçmek istemeyişin vardı.

Söylediğimiz her şeyi yanlış anlayarak sana zarar verdiğimizi, seni eleştirdiğimizi düşündün.

Bizle savaşa girdin. Biz bir cephe değiliz ki savaşılacak. Esas hayat denen savaş o çok girmek istediğin 18 yaşından sonra başlıyor.

İyi birer ebeveyn olmadığımızı hep dile getirdin.

Biz de çok büyük sayılmazdık anne-baba olduğumuzda.

Seninle öğreniyoruz anne baba olmayı. Deniyoruz çoğu zaman yanılıyoruz. Okulu yok ki gidelim.

Bu arada biz de ergen olduk unutma! Her dönemin istekleri,umutları, beklentileri, saygı anlayışı, kültürü, müzikleri, dansları, konuşmaları bile farklı. Bunların biz de farkındayız.

Her bir sonraki kuşağın bir önceki kuşak ile konuşmaları aynı.“senin devrin kalmadı artık” biz de biliyoruz devrimizin kalmadığını sürekli bir değişim içinde olunduğunu. Elimizden geldiği kadar değişime kendimizi açıyoruz.

Unutma biz değişimin kendisiyiz. Bazen bir sınava girdiğimde ders yakın Türkiye tarihi ise ( “1985-2000” yılları arasında ) kendimi tarih kitabını yazmış gibi hissediyorum.” Ne tarihi ben bu dönemi yaşadım” diyorum. J

Biz annen baban olarak tarihi yazıp, koşulları değiştirip, hayatı sana daha kolaylaştırmak için mücadele ederek bu yaşları deneyimliyoruz. Yani sürekli gelişim ve değişim içerisindeyiz.” Bizim zamanımızda” diye başlayan sözlerimizi çok ciddiye almadığının farkındayız. Emin ol biz de büyüklerimizin almıyorduk. Bu koşularda değişim denen olayın farkındayız.

Bizler hatalarla, yanlışlarla büyüdük. Birçok şeyi yanlış deneyimleyerek doğruları gördük. Şimdi istiyoruz ki bizim hatalarımızı yapmayın. Bizden çok ileri de olun. Çünkü her bir nesil kendinden öncekilerden iyi olmalı. Sen de kendi deneyimini kendin yaşayacaksın. Ama unutma “aynı yoldan giderek yeni bir yer keşfedemezsin.” Yeni hatalar yap, yeni deneyimler edin.  Her koşulda yanında olacağız.

Şartlar ve imkan varken bunları değerlendirmelisin.

Kendi yapabilirliğine inanmak;

Zordur!

Emek ister!

Kendine yatırım yapmak gerekir!

Bazen konfor alanı diye bir şey bırakmaz.

En çok da seninle hayatta yapman gereken sorumlulukların yüzünden tartıştık.

Neden?

Neydi esas sorumluluğun?

Büyüdüğünde kendine yaratacağın yaşam standardın.

Çünkü her mesleğin getireceği yaşam standardı farklıydı. Bizler bunun farkına 2010-2020 yılları arasında vardık. Bizler için yeni bir oluşu, zorlayıcı olacağı için kendimizi kabullenerek senin kendine yatırım yapmanı bekliyoruz. Çünkü senin için bizler pek bir şey yapamayız. Ders çalışamayız, sınava giremeyiz. Bunun yerine eksik derslerden özel ders aldırırız, iyi etüt araştırırız, “ders çalış” deriz. Kısıtlıdır senin için elimizden gelen.

Tek yapman gereken o çok güzel tazecik beynini kendi için aktive etmen.

Bazı şeyler zordur. Zoru başarmak kendini iyi hissettir. Önemli olan da ilk zoru başarmaktır. Sana ilk zor geleni vazgeçmeden başardığında artık senin için başarının sonu olmayacaktır.

Şu söz de hep aklında olsun güzel ergenim;

“İnsanın nefsine ağır gelen hakkında hayırlıdır.”

Ergenliğin bitip hormonların normal seviyeye geldiğinde yanimantıklı düşünmeye başladığında büyüdüğünü fark edeceksin.

Anne ve babanla savaşın bittiğinde hayatla savaşın başlayacak.

Keşkelerin olmaması dileği ile.

Saygılarımla;

Süreyya KOCADAĞ

Sosyolog

Uzm. Aile Danışmanı-Dikkat Eğitmeni

Eğitim Danışmanı

Görünmez kurallara ve yasalara uymayanlar için zaman zaman örgütün toplumdan dışlamaca becerisi bile var.

Örgütte görünmez bir el merkezden yönetiyor gibi olsa da her birim kendi küçük ağları içerisinde farklılaşıyor ve birbirinden bağımsız. Yaşadığın bölge, tanıdığın ve iletişime geçtiğinin kişi oranında değişkenlik gösterebiliyor. Bu örgüt ağı kendi içerisinde bölgesel olarak da ilerlerken aynı zamanda senin tanınmışlık durumuna, yaptıklarına, ürettiklerine göre de çapı değişiyor.

Elalem ne der örgütü genelde olumsuz yönde çalışıyor. İnsanda üretme kabiliyetini köreltirken, kiminde yaşam enerjisi, kiminde özgüven bırakmıyor. Toplum içi görünmez el terörü hep zarar veriyor. Silahı mı “sözcükler”.  Kelimelerin olumlu gücünü asla kullanmıyorlar.

Bu işi nasıl mı yapıyor. Önceleri aile içi, mahalle köşe başı dedikodu timleri ile başlayıp, örgütsel olarak genişleyerek zaman zaman tüm ülkeyi kapsıyor.

Toplumun değerleri ve dinamikleri sürekli değişiyor. Dönemsel olarak bazı şeyler sıra dışıyken zaman içerinde normalleşiyor. İşte tüm olay sıra dışından normalleşmeye geçerken yaşanıyor. Her şeye rağmen içinden geleni yapanlara, eleştiriye ve dışlanmaya tahammül gösterenler sayesinde normalleşme yaşanıyor. Örgütün yaptırımından etkilenme durumun çevrendeki kişilerin bakış açısı bu örgütten zarar görme durumuna göre değişiyor. Bireylere saygı duymayı, doğru da yanlış da yapsa onun tercihi demeyi daha yeni yeni öğreniyoruz.

Bu örgüt; kıyafetine, oturmana, ilişkilerine, eğitimine, yaşam şekline, yaptıklarına sürekli müdahale ederken sürekli beğenmediğini yaptığının iyi olmadığını dile getiriyor.

Bizler çok fazla üreten insanlar değiliz ama üreteni de üretenin ortaya çıkardığını da sürekli eleştirir hevesini ve özgüveni kırarız. “Ortaya sen çıkar” dediğimizde de başımızı devekuşu misali kuma gömer alttan alttan üreteni izlemeye devam ederken paralel şekilde eleştiririz de…

Eğer eleştirilere katlanacak duygusal güce sahipsek toplumun değerlerini ve bakış açılarını değiştirme gücüne de sahibiz. Böyle bir psikolojik güce sahip değilsek eğer ne gönlümüzce yaşayabiliyor ne de üretebiliyoruz. Çünkü baskı çok fazla. İkili gruplar halinde, kapalı kapılar ardında yaptıkların sürekli üretmeye ve içindekileri yaşamaya cesareti olmayanlar tarafından dile geliyor.

Belli ki bu” elalem ne der terör örgütü” zaman içerinde evrilerek yoluna devam edecek.

Toplumda kabul görme adına, toplumun norm ve değerlerine hepimiz bir şekilde uyum gösteriyoruz. Düşüncelerimiz, kıyafetimiz, hayata bakışımız bir şekilde aynılaşarak bütünün içerinde yerimizi alıyoruz.

İstediğimiz gibi oluyor mu bilemem ama;

Bu durum da iki tercihimiz var ya bu örgüte teslim olup var olmadan yok olursun ya da bakış açını değiştirip “meyve veren ağaç taşlanır der” yoluna devam edersin. Tercih bize kalmış.

Unutmayalım; Tarih her zaman üretenleri konuşur, konuşan ve duranları değil…

Saygılarımla,

Süreyya Kocadağ

Sosyolog

Uzmn. Aile Danışmanı- Dikkat Eğitmeni